De eend

eend

“Hé, Bart! Een Grimbergen dubbel?” wordt er vanachter de bar geroepen als ik het kleine cafeetje aan één van de grachtjes van mijn woonplaats binnen stap samen met een goede vriend. Leuk dat hij mijn naam en meest bestelde drankje herinnert. Een stukje erkenning voor het feit dat je klant bent. Slim ook, het is een goede vorm van klantenbinding en ik ben het levende bewijs dat het werkt. Een soort Cheers effect. Leeftijdsgenoten herinneren zich de serie over een kroeg in Boston misschien nog wel. Uitbater Sam Mallone, gespeeld door Ted Danson is een voormalig honkbal speler bij de Boston Red Sox die zijn carrière vroegtijdig moest stoppen door een alcohol verslaving. “Coach” helpt hem bij het uitbaten, een rol die na het overlijden van de eerste acteur wordt overgenomen door Woody Harrelson. Vaste stamgasten waren “Cliff” een gefrustreerde postbezorger, Norm, de notoire bierdrinker en Frasier, een psychiater die later als spin-off een eigen serie kreeg. Met dank aan Wikipedia overigens , denk nou niet dat ik dit als parate kennis aan het digitale papier toevertrouw. Hoe dan ook, er ging een leuke sfeer uit van dat café in die serie. En dat heb ik met “mijn” café ook een beetje.

Aan de andere kant heeft het ook wel iets zorgwekkends. Als de barman je zo goed kent, zit je er dan niet iets té vaak? In dat kader bevind ik me nog in de ontkennende fase. Ik denk dat het wel meevalt. Met een gemiddelde van minder dan 1x per week kan ik mijn geweten goed onder controle houden. Waarschijnlijk denken ze daar bij de Jellinek kliniek heel anders over.

“Lekker, zet maar neer” zeg ik tegen de barman. Ik pak een bar kruk en ga zitten op mijn vaste plek. Ook zoiets. Natuurlijk komt het omdat niemand anders in dat kleine hoekje van de bar wil zitten, maar voor mijn gevoel wordt het speciaal voor mij vrijgehouden. Een ongeluk zit in een klein hoekje, zeg maar. Al tijdens de eerste slok van mijn Grimbergen biertje ontstaat een diepgaand gesprek met mijn bargenoot over de diepere zin van het leven en de liefde. Over computers, auto’s en vrouwen dus. En zo schrijdt de tijd snel verder en het vloeistof niveau in mijn glas snel lager. Een tweede Grimbergen volgt.

Nu ben ik, in tegenstelling tot wat het voorgaande waarschijnlijk doet vermoeden, helemaal niet zo’n grote drinker en merk ik de sluipende invloed van de alcohol best wel snel. Maar 2 Grimbergen Dubbel kan ik normaal gesproken prima binnen houden zonder geheugen verlies, evenwichtsstoornissen en hallucinaties. Dit keer lijkt dat anders: Ik zie met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid toch echt doodgemoedereerd een eend de kroeg binnen stappen. Een witte eend. Hij kijkt rustig rond alsof hij op zoek is naar een bekende. Een “hij”, geen “zij”, dat zie je aan de tred. Ik ruik aan mijn bier en mijn blik gaat door de kroeg in de hoop dat iemand anders het beest ook ziet. Niets. Iedereen gaat door met de gesprekken die ze aan het voeren zijn en de eend loopt rustig door, neemt gracieus het opstapje naar het achterliggende deel van het kroegje en stapt daar af en toe omhoog kijkend naar de mensen die daar zitten langs alle tafeltjes. Ik verwacht dat de eend elk moment tegen iemand kan los barsten: “Waar was je nou?!” En van de stamgasten komt nog steeds geen reactie. Op mijn lippen ligt de tekst “kijk nou, een eend!” al klaar om door de kroeg te schreeuwen, maar de twijfel slaat toe en ik houd mijn mond. Want wat als het inderdaad de alcohol is die mij parten speelt? Dan ben ik voor goed gebrandmerkt als die gek die af en toe eenden ziet. En net als de twijfel aan mijn geestelijke gesteldheid angstige vromen begint aan te nemen hoor ik tot mijn grote geruststelling wat kreten van verbazing van meerdere mensen die het beest ook waarnemen. Een hele opluchting. Dan zal het wel een eend zijn, denk ik. Het beest trekt zich weinig aan van diverse kroegbezoekers die de aandacht vragen van onze gevederde vriend door roepen en het voorhouden van kaasstengels en bitterballen. Geen interesse. Hilarisch wordt het natuurlijk als de dappere stapper in de richting van de toiletten waggelt. “Kijk, het is een WC-eend!” roept iemand die sneller is dan ik daar de grap bij mijn brein nog aan het borrelen was en mijn mond nog niet bereikt had. Dit is een moment waarop de barman het zat is. En met een bezem wordt het beest diervriendelijk doch dringend de kroeg uit gebonjourd. Ik stap voor de zekerheid toch maar over op whisky in plaats van bier. Wild Turkey, dan blijven we in stijl.

 

Geplaatst in Uncategorized | 6 Reacties

Walter

bioskaart

“Small, Medium of Large?” vroeg ze met een lieve glimlach. Small was groot genoeg om de geplande film mee door te komen wat mij betreft en geroutineerd vulde ze de evengoed nog behoorlijke beker met een noodgang met cola. Ik neem er voor het echte bioscoopgevoel nog wat te knabbelen bij wat ze blindelings pakt en netjes naast de cola legt, tegelijkertijd de kassa aanslaand. “Dat is 4,75 bij elkaar” zegt ze onderwijl mij lief aankijkend met prachtige helderblauwe ogen. Een mooi kind met een lieve uitstraling. Die gaat nog veel harten breken.

“Ben je nieuw hier?” hoor ik naast me. “Ik ben Walter”. Ik was dus duidelijk niet de enige die haar schoonheid opgemerkt had. Onwillekeurig ben ik benieuwd naar de persoon die zich Walter noemt en zo vrijpostig probeert een gesprek aan te knopen bij de koek-en-zopie-Engel. Ik draai mijn hoofd in de richting van het geluid. Mijn vermoeden dat het om iemand gaat die eerder mijn leeftijd heeft dan die van de M&M godin bleek waar. Enigszins. Naast me staat een kleine gedrongen man. Voor mijn gevoel komt zijn hoofd maar net boven de toonbank uit, maar dat is iets overdreven. Hij heeft een merkwaardig bol geproportioneerd lijf met een behoorlijk portie overgewicht en draagt op maat gemaakte,  klompachtige schoenen die duidelijk erop gericht zijn een beperking aan de ledematen te compenseren. Hij waggelt ook ietwat van het ene op het andere been terwijl hij aan de toonbank hangt als een notoire alcoholist aan de toog van zijn stamcafé. Zijn kleding was, laten we zeggen, netjes maar zeer conservatief. Een outfit die nog het meest het midden hield tussen een aanbieding bij de ANWB winkel van 10 jaar terug en de vrijetijdskleding van Arie Slob van de Christenunie. Ontegenzeggelijk onberispelijk en netjes.  Zijn grijze haar was geknipt door de kapper van Balkenende en hij droeg een bril met zeer sterke glazen. Zijn gezicht voldeed aan een aantal kenmerkende eigenschappen die het syndroom van Down met zich meebrengt.

“Nee joh, ik werk hier al langer als een jaar hoor, heb je me nog nooit gezien?” Ze antwoorde met een charmante vanzelfsprekendheid en een spontane vriendelijkheid die ik op de ene of andere manier niet had verwacht van iemand van haar jonge leeftijd. ”Nee, nog nooit” antwoord Walter verbaasd, naar ik vermoed ook enigszins verrast door haar ontwapenende oprechtheid. “Naar welke film ga je?” vraagt ze ook nog. “Elysium” zei hij met een trots gezicht. Hij had er duidelijk zin in, het kaartje omhoog houdend alsof het een toegangsbewijs naar de eeuwige jeugd en het paradijs was. “Nou veel plezier dan hè, ik moet even die mensen gaan helpen hoor !” verontschuldigde ze zich. Walter keek nog eens verliefd naar zijn bioscoopkaartje en richtte vervolgens zijn blik op mij, alsof hij in ene doorhad dat ik enigszins vertederd naar het schouwspel stond te kijken. “Naar welke film ga jij?” vroeg hij meteen. Om het ijs te breken denk ik. “Ook naar Elysium” zeg ik naar waarheid. “Gaaf hè?” “Dat hoop ik wel” zei ik. “Ja, het is een hele goede film hoor”, wist hij me te vertellen, “want ik heb de trailer al gezien!” “Op internet.” voegde hij er nog aan toe, om nog meer indruk te maken. “Nou dan zitten we geramd!” zei ik en op dat moment gingen de deuren van de zaal open en mochten we naar binnen. Als door een wesp gestoken duwde Walter zich los van de balie en ondanks een enigszins waggelende tred was hij als één van de eersten bij de deur om vervolgens voor iedereen met een stralend gezicht de deur open te houden. Ik zocht mijn plek op en zag hoe Walter zich vooraan lekker installeerde. Tijdens de reclame heb ik hem nog hartelijk horen lachen om een filmpje met cartoonfiguren en toen begon de hoofdfilm. Elysium is een Science Fiction film. Een genre dat ik doorgaans leuk vind, maar dit was een slechte aaneenschakeling van op zich mooi gemaakte special effects geregen aan een verhaal zo dun als een vloeipapiertje met beroerde dialogen. Totaal geen diepgang van de karakters, geen verrassingen van het plot, geen spanning en vrijwel geen humor. Zelfs de cast van faam en formaat kon dit niet redden. Enigszins onderhoudende maar verder waardeloze film.

Na afloop zet ik eenmaal buiten de zaal mijn telefoon aan om te kijken of ik nog heel belangrijke mededelingen gemist heb hetgeen natuurlijk nooit zo is. In mijn ooghoek zie ik Walter de zaal uit waggelen met een lach van oor tot oor op zijn nog ietwat verhitte gezicht. Hij ziet mij ook en glunderend riep hij over een aantal bioscoopgangers heen in mijn richting: “Goed hè!?” Ik zag er geen heil in om met mijn ongezouten mening over deze film het enthousiasme van Walter  te temperen. “je had gelijk!” riep ik maar terug.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Ninja Mug

mug-10343

Heerlijk in mijn eigen bed. Het licht uit en met een zucht leg ik mijn hoofd op mijn kussen. Later dan goed voor me zou zijn. Want morgen moet ik voor het eerst na een lekkere vakantie weer aan het werk. Maar een kleine 6 uur slaap, dat moet genoeg zijn.

En net als ik weg begin te dommelen begint het. Een irritant gezoem rond mijn hoofd. Een grof scheldwoord tevens synoniem van een niet nader te noemen vrouwelijk lichaamsdeel rolt hartsgrondig mijn slaapkamer in. Licht weer aan. Ik spied rond met de blik van een doorgetrainde sluipschutter op zoek naar zijn doelwit en houd mijn adem in om te luisteren naar het gezoem. Absolute stilte. Terwijl ik onhoorbaar uit mijn bed glijd, vindt mijn linkerhand op de tast de gereed liggende vliegenmepper. Een 9 volt electronisch vliegen moordwapen, die middag nog met grote schik en onbedoelde electric boogie succesvol getest door mijn jongste zoon. ”They fucked with the wrong marine!” mompel ik zachtjes ondertussen luisterend naar de positie van het monster. Niets. Geen geluid.

Na 10 minuten speuren geen mug gezien. Een engels equivalent van de geslachtsdaad volgt als scheldwoord en onverrichtte zaken keer ik weer terug in mijn bed. Ik leg mijn hoofd weer te rustte en luister. Niets. Net als ik in slaap val hoor ik een keihard zoemen en voel ik tegelijkertijd een zeer irritante kriebel in mijn oor. Licht aan, moordwapen ter hand… Het is oorlog. Niets, absolute stilte. 15 minuten rondkijken, niks.

Ik besluit over te gaan op chemische oorlogsvoering en ga op zoek naar anti muggenspray die ik eenmaal gevonden overvloedig rondspuit op de plek waar mijn hoofd allang had moeten liggen slapen. Net die middag op BNR radio gehoord van één of andere bioloog dat dit soort middeltjes muggen niet of nauwelijks stopt van hun plaaggeesterij maar tegen beter weten in ga ik weer liggen met vertrouwen in de farmaceutische en chemische industrie. De bioloog had gelijk. Niet alleen was ik door eerder genoemde industrie genaaid, de Ninja-mug was terug.

Dit ritueel herhaalde zich nog één keer toen ik besloot me dan maar lek te laten prikken. Ik gaf op. De mug had gewonnen. Ik deed het licht uit en ging liggen. Kom maar dan. Steek me maar. Ik hoop dat je stikt in mijn bloed. En dat maakt de Ninja mug overmoedig. Niet meer wachtende tot ik ingedommeld ben komt ze tevoorschijn en begint haar hersenspoelende irritante gezoem rond mijn hoofd. Nog klaarwakker graai ik woedend maar volkomen blind door de duisternis in de lucht naar de plaats bij mijn oor waar het gekmakende gezoem vandaan komt. Gevolgd door absolute stilte. Dit kon niet waar zijn! Ik durf mijn vuist niet te openen en met mijn andere hand doe ik voor de zoveelste keer die avond het licht weer aan. Ik maal mijn gesloten vuist en laat daarbij mijn vingers langs elkaar glijden voor ik mijn hand langzaam open. Beetje bij beetje word het verwrongen lichaam van de ninja mug zichtbaar in mijn hand. Victorie!

Na een korte reiniging in de badkamer om me van het  levenloze lichaam te ontdoen doe ik met een zeer vergenoegd gevoel het licht uit. De slaaptijd inmiddels gereduceert tot 5 uur. Het maakt niet uit, ik heb gewonnen!

Na 5 minuten: gezoem.  Mijn eerste werkdag was een erg lange dag.

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen