Walter

bioskaart

“Small, Medium of Large?” vroeg ze met een lieve glimlach. Small was groot genoeg om de geplande film mee door te komen wat mij betreft en geroutineerd vulde ze de evengoed nog behoorlijke beker met een noodgang met cola. Ik neem er voor het echte bioscoopgevoel nog wat te knabbelen bij wat ze blindelings pakt en netjes naast de cola legt, tegelijkertijd de kassa aanslaand. “Dat is 4,75 bij elkaar” zegt ze onderwijl mij lief aankijkend met prachtige helderblauwe ogen. Een mooi kind met een lieve uitstraling. Die gaat nog veel harten breken.

“Ben je nieuw hier?” hoor ik naast me. “Ik ben Walter”. Ik was dus duidelijk niet de enige die haar schoonheid opgemerkt had. Onwillekeurig ben ik benieuwd naar de persoon die zich Walter noemt en zo vrijpostig probeert een gesprek aan te knopen bij de koek-en-zopie-Engel. Ik draai mijn hoofd in de richting van het geluid. Mijn vermoeden dat het om iemand gaat die eerder mijn leeftijd heeft dan die van de M&M godin bleek waar. Enigszins. Naast me staat een kleine gedrongen man. Voor mijn gevoel komt zijn hoofd maar net boven de toonbank uit, maar dat is iets overdreven. Hij heeft een merkwaardig bol geproportioneerd lijf met een behoorlijk portie overgewicht en draagt op maat gemaakte,  klompachtige schoenen die duidelijk erop gericht zijn een beperking aan de ledematen te compenseren. Hij waggelt ook ietwat van het ene op het andere been terwijl hij aan de toonbank hangt als een notoire alcoholist aan de toog van zijn stamcafé. Zijn kleding was, laten we zeggen, netjes maar zeer conservatief. Een outfit die nog het meest het midden hield tussen een aanbieding bij de ANWB winkel van 10 jaar terug en de vrijetijdskleding van Arie Slob van de Christenunie. Ontegenzeggelijk onberispelijk en netjes.  Zijn grijze haar was geknipt door de kapper van Balkenende en hij droeg een bril met zeer sterke glazen. Zijn gezicht voldeed aan een aantal kenmerkende eigenschappen die het syndroom van Down met zich meebrengt.

“Nee joh, ik werk hier al langer als een jaar hoor, heb je me nog nooit gezien?” Ze antwoorde met een charmante vanzelfsprekendheid en een spontane vriendelijkheid die ik op de ene of andere manier niet had verwacht van iemand van haar jonge leeftijd. ”Nee, nog nooit” antwoord Walter verbaasd, naar ik vermoed ook enigszins verrast door haar ontwapenende oprechtheid. “Naar welke film ga je?” vraagt ze ook nog. “Elysium” zei hij met een trots gezicht. Hij had er duidelijk zin in, het kaartje omhoog houdend alsof het een toegangsbewijs naar de eeuwige jeugd en het paradijs was. “Nou veel plezier dan hè, ik moet even die mensen gaan helpen hoor !” verontschuldigde ze zich. Walter keek nog eens verliefd naar zijn bioscoopkaartje en richtte vervolgens zijn blik op mij, alsof hij in ene doorhad dat ik enigszins vertederd naar het schouwspel stond te kijken. “Naar welke film ga jij?” vroeg hij meteen. Om het ijs te breken denk ik. “Ook naar Elysium” zeg ik naar waarheid. “Gaaf hè?” “Dat hoop ik wel” zei ik. “Ja, het is een hele goede film hoor”, wist hij me te vertellen, “want ik heb de trailer al gezien!” “Op internet.” voegde hij er nog aan toe, om nog meer indruk te maken. “Nou dan zitten we geramd!” zei ik en op dat moment gingen de deuren van de zaal open en mochten we naar binnen. Als door een wesp gestoken duwde Walter zich los van de balie en ondanks een enigszins waggelende tred was hij als één van de eersten bij de deur om vervolgens voor iedereen met een stralend gezicht de deur open te houden. Ik zocht mijn plek op en zag hoe Walter zich vooraan lekker installeerde. Tijdens de reclame heb ik hem nog hartelijk horen lachen om een filmpje met cartoonfiguren en toen begon de hoofdfilm. Elysium is een Science Fiction film. Een genre dat ik doorgaans leuk vind, maar dit was een slechte aaneenschakeling van op zich mooi gemaakte special effects geregen aan een verhaal zo dun als een vloeipapiertje met beroerde dialogen. Totaal geen diepgang van de karakters, geen verrassingen van het plot, geen spanning en vrijwel geen humor. Zelfs de cast van faam en formaat kon dit niet redden. Enigszins onderhoudende maar verder waardeloze film.

Na afloop zet ik eenmaal buiten de zaal mijn telefoon aan om te kijken of ik nog heel belangrijke mededelingen gemist heb hetgeen natuurlijk nooit zo is. In mijn ooghoek zie ik Walter de zaal uit waggelen met een lach van oor tot oor op zijn nog ietwat verhitte gezicht. Hij ziet mij ook en glunderend riep hij over een aantal bioscoopgangers heen in mijn richting: “Goed hè!?” Ik zag er geen heil in om met mijn ongezouten mening over deze film het enthousiasme van Walter  te temperen. “je had gelijk!” riep ik maar terug.

Dit bericht is geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink.

1 Reactie op Walter

  1. Paul Bastiaansen schreef:

    Wederom: een leuk stukje. Ik heb het met veel genoegen gelezen. Ga lekker zo door.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>