De eend

eend

“Hé, Bart! Een Grimbergen dubbel?” wordt er vanachter de bar geroepen als ik het kleine cafeetje aan één van de grachtjes van mijn woonplaats binnen stap samen met een goede vriend. Leuk dat hij mijn naam en meest bestelde drankje herinnert. Een stukje erkenning voor het feit dat je klant bent. Slim ook, het is een goede vorm van klantenbinding en ik ben het levende bewijs dat het werkt. Een soort Cheers effect. Leeftijdsgenoten herinneren zich de serie over een kroeg in Boston misschien nog wel. Uitbater Sam Mallone, gespeeld door Ted Danson is een voormalig honkbal speler bij de Boston Red Sox die zijn carrière vroegtijdig moest stoppen door een alcohol verslaving. “Coach” helpt hem bij het uitbaten, een rol die na het overlijden van de eerste acteur wordt overgenomen door Woody Harrelson. Vaste stamgasten waren “Cliff” een gefrustreerde postbezorger, Norm, de notoire bierdrinker en Frasier, een psychiater die later als spin-off een eigen serie kreeg. Met dank aan Wikipedia overigens , denk nou niet dat ik dit als parate kennis aan het digitale papier toevertrouw. Hoe dan ook, er ging een leuke sfeer uit van dat café in die serie. En dat heb ik met “mijn” café ook een beetje.

Aan de andere kant heeft het ook wel iets zorgwekkends. Als de barman je zo goed kent, zit je er dan niet iets té vaak? In dat kader bevind ik me nog in de ontkennende fase. Ik denk dat het wel meevalt. Met een gemiddelde van minder dan 1x per week kan ik mijn geweten goed onder controle houden. Waarschijnlijk denken ze daar bij de Jellinek kliniek heel anders over.

“Lekker, zet maar neer” zeg ik tegen de barman. Ik pak een bar kruk en ga zitten op mijn vaste plek. Ook zoiets. Natuurlijk komt het omdat niemand anders in dat kleine hoekje van de bar wil zitten, maar voor mijn gevoel wordt het speciaal voor mij vrijgehouden. Een ongeluk zit in een klein hoekje, zeg maar. Al tijdens de eerste slok van mijn Grimbergen biertje ontstaat een diepgaand gesprek met mijn bargenoot over de diepere zin van het leven en de liefde. Over computers, auto’s en vrouwen dus. En zo schrijdt de tijd snel verder en het vloeistof niveau in mijn glas snel lager. Een tweede Grimbergen volgt.

Nu ben ik, in tegenstelling tot wat het voorgaande waarschijnlijk doet vermoeden, helemaal niet zo’n grote drinker en merk ik de sluipende invloed van de alcohol best wel snel. Maar 2 Grimbergen Dubbel kan ik normaal gesproken prima binnen houden zonder geheugen verlies, evenwichtsstoornissen en hallucinaties. Dit keer lijkt dat anders: Ik zie met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid toch echt doodgemoedereerd een eend de kroeg binnen stappen. Een witte eend. Hij kijkt rustig rond alsof hij op zoek is naar een bekende. Een “hij”, geen “zij”, dat zie je aan de tred. Ik ruik aan mijn bier en mijn blik gaat door de kroeg in de hoop dat iemand anders het beest ook ziet. Niets. Iedereen gaat door met de gesprekken die ze aan het voeren zijn en de eend loopt rustig door, neemt gracieus het opstapje naar het achterliggende deel van het kroegje en stapt daar af en toe omhoog kijkend naar de mensen die daar zitten langs alle tafeltjes. Ik verwacht dat de eend elk moment tegen iemand kan los barsten: “Waar was je nou?!” En van de stamgasten komt nog steeds geen reactie. Op mijn lippen ligt de tekst “kijk nou, een eend!” al klaar om door de kroeg te schreeuwen, maar de twijfel slaat toe en ik houd mijn mond. Want wat als het inderdaad de alcohol is die mij parten speelt? Dan ben ik voor goed gebrandmerkt als die gek die af en toe eenden ziet. En net als de twijfel aan mijn geestelijke gesteldheid angstige vromen begint aan te nemen hoor ik tot mijn grote geruststelling wat kreten van verbazing van meerdere mensen die het beest ook waarnemen. Een hele opluchting. Dan zal het wel een eend zijn, denk ik. Het beest trekt zich weinig aan van diverse kroegbezoekers die de aandacht vragen van onze gevederde vriend door roepen en het voorhouden van kaasstengels en bitterballen. Geen interesse. Hilarisch wordt het natuurlijk als de dappere stapper in de richting van de toiletten waggelt. “Kijk, het is een WC-eend!” roept iemand die sneller is dan ik daar de grap bij mijn brein nog aan het borrelen was en mijn mond nog niet bereikt had. Dit is een moment waarop de barman het zat is. En met een bezem wordt het beest diervriendelijk doch dringend de kroeg uit gebonjourd. Ik stap voor de zekerheid toch maar over op whisky in plaats van bier. Wild Turkey, dan blijven we in stijl.

 

Dit bericht is geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink.

6 Reacties op De eend

  1. Thea Plum schreef:

    Fuck the duck ( sorry ), weer genoten van dit verhaal. Ik kan het me helemaal voorstellen. Je zou bijna stiekem van je kruk komen en zo onopvallend mogelijk naar die eend lopen, wel zorgen dat niemand het ziet en er even tegen schoppen, kijken of het kwaakt. We kijken uit naar de volgende belevenis.

    Groetjes André en Thea

  2. Paul Bastiaansen schreef:

    Wederom een leuk stukje. Wel een kleine aantekening: Norm was de notoire bierdinker op de vaste hoek van de bar en Cliff was de ‘alwetende’ postbode…

  3. Stefan Verbiest schreef:

    Klinkt allemaal erg bekend in de oren :D
    Leuk!

  4. Dave Scholtes schreef:

    Whauwww!

    Mooi verhaal Bart,
    hilarische avond met De Eend!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>